Klaar komende vrouwen teiten

..

Negerinnenkut lekker jong en geil

Toen ze de seksuele intimidatie helemaal beu was, besloot ze dan maar om haar boezem letterlijk in de strijd te werpen. Ondertussen keken een heleboel omstanders verbaasd toe, al bleek het achteraf te gaan om een stunt van een lokale theatervereniging. De beelden dateren van eind vorig jaar.

De jongedame was flyers aan het uitdelen in de stad toen ze te maken kreeg met de onbekende man. Aanvankelijk riep ze naar hem dat ze het beu is om het slachtoffer te zijn van ongewenste intimiteiten tijdens haar job.

De man zelf stelde dat hij onschuldig was. De discussie tussen hen raakte zodanig verhit dat de vrouw ook haar borsten ter sprake bracht. Zijn het mijn borsten die je wilt? Niet veel later gebeurde het onverwachte. Opeens deed ze haar topje uit, toonde haar borsten in het openbaar en ging op de man zitten om hem een pak rammel te geven. Toegegeven, het was vaak donker en soms had ik mijn ogen dicht, maar toch heb ik het wel een aantal malen gezien: Toch weet ik beter hoe zij er uitziet.

Haar mond is half open, haar ogen zijn geloken, haar haar is elegant in de war. Worden zijn lippen net zo vochtig, glimt zijn voorhoofd van het zweet, zet hij soms even zijn tanden op elkaar? Voor hem kan ik alleen uit eigen waarneming putten. Haar heb ik honderden malen gezien, op foto's, in tijdschiften, op de televisie en vooral in de bioscoop. Met pornografie heeft dat niets te maken, je komt haar tegen in Kriterion en in Tuschinski, in filmhuis en in megaplex, in films die niet over seks gaan, maar over liefde of nog iets heel anders.

De discrete camera zoekt vaak juist in plaats van het lichaam het gezicht op. Daaruit moet zich de daad laten aflezen; boven de lakens weerspiegelen haar grimassen beider genot. In Zero Kelvin, een Noorse film die al een paar maanden met succes in de filmhuizen draait, gaat een jonge dichter al na een paar scènes naar Groenland, waar hij in een gevecht op leven en dood verwikkeld raakt met twee andere mannen.

Voor zijn vertrek neemt hij afscheid van zijn vriendin, die pas op het allerlaatst weer in de film terugkeert. Toch is het haar gezicht dat tijdens de bedscène in beeld komt. De camera nadert haar van opzij, ze ligt op een wit kussen, beweegt haar hoofd ongedurig van links naar rechts, als om ergens aan te ontsnappen. Het maakt tijdens het vrijen niet uit of een man of een vrouw de hoofdpersoon van een film is.

Hij is nergens te bekennen. De scène kent talloze variaties; het is zo'n gemeenplaats geworden dat het moeilijk is haar terug te koppelen naar bepaalde films net zoals je niet meer weet wanneer je voor het eerst twee mannen door een Amerikaans landschap hebt zien rijden of een vader en een zoon hebt zien honkballen.

Ben je er eenmaal op verdacht, dan duikt het beeld op in bijna elke film die de liefde vlug en doeltreffend in beeld wil brengen. De erotiek in Mississippi Masala van Mira Nair begint goed. Denzel Washington en Sarita Choudury telefoneren met elkaar. Beiden zijn naakt, op een t-shirt na. Dat zeggen ze ook tegen elkaar. Hun handen laten het zien. Maar doen ze het een paar scènes later in een motelkamer, dan wordt de spiegel gebroken: Washington blijft in de schaduw.

Vervoering is nooit van zijn gezicht te lezen. Toch kunnen alle verrukte vrouwen alsnog gezelschap krijgen van mannen. Ze kreeg 61 mannen uit New York en Berlijn zover dat ze hun gezicht tijdens een orgasme mocht fotograferen. Naamloos en zwart-wit staan ze achter elkaar op de pagina's.

Volgens de introductie zijn het voor het merendeel kunstenaars en andere bekenden van Rosenberg. Ik herken er een: Op de foto lijkt hij, met wegens zijn ziekte een infuus in zijn neus, lief te slapen. Het boek van Rosenberg is voor je het openslaat een sensatie. Mannen en vrouwen die ervan horen, beginnen te giechelen.

Het belooft een blik op iets ongeziens. Mannen hebben het misschien wel echt nooit gezien, vrouwen kunnen er voor het eerst naar kijken zonder er bij betrokken te zijn.

Nu is er de tijd en de rust. Het boek geeft dezelfde euforie als de collage van vijftig penissen die Peter Greenaway een paar jaar geleden in een tentoonstelling opnam.

Wat een grappige dingen werden het bij elkaar, te vergelijken met slurfen en neuzen en paddestoelen - in ieder geval niet met iets waarvan je opgewonden zou kunnen raken. Aandachtig en afstandelijk laten ook de foto's in Head Shots zich bekijken. Maar deze gezichten moeten meer kunnen. Laten ze een leemte vullen. Als het hoofd van een acteur onder de dekens verdwijnt, schuift er een head shot voor in de plaats.

Het beweegt niet, het is een foto, maar het zegt toch meer dan een wiegend achterhoofd of een bewegende deken. De foto's uit het boek zijn documentaire beelden, maar sinds Meg Ryan het in When Harry met Sally op een kreunen zette, weet ook elke man dat een echt orgasme moeilijk te onderscheiden is van een gespeeld.

De echte mannen kunnen het hier dus best opnemen tegen de verzonnen vrouwen. Tegenover de vrouw in Zero Kelvin bedenk ik me bijvoorbeeld graag nummer 4 uit Rosenbergs boek.

Hij is haar mannelijke evenbeeld: Of is nummer drie toch beter? Nummer vier is zwart en dat kwam in Noorwegen omstreeks waarschijnlijk niet zo vaak voor.

Nummer drie doet de historische realiteit waarschijnlijk meer recht. Hij is wat ouder, maar ook zijn mond staat engelachtig open en dat hij blond is zie je heel goed aan zijn wimpers.

Een van de grappigste varianten op het cliché zit in Husbands and Wives van Woody Allen, die vorig weekeinde op de televisie te zien was. Sally Judy Davis ligt in het echtelijk bed, met - voor het eerst - Michael Liam Neeson bovenop zich de liefdesetiquette is ook hierin streng: Michael verdwijnt onder de lakens; de camera blijft gericht op het gezicht van Sally, haar zwarte krullen net als die van Sarita Choudury netjes over het kussen uitgespreid.

Haar voice-over vertelt waar ze aan denkt: Ze denkt zo diep dat ze met haar haar begint te spelen. Van haar gezicht is niets meer af te lezen; maar wat geeft dat - Michael kan haar toch niet zien. Welke man uit Rosenbergs boek mag invallen voor Liam Neeson? Neeson is zo stoer en mooi dat het vooral zijn schoonheid is die uit Schindler's List is bijgebleven. Rosenberg fotografeerde geen mooie mensen, geen filmsterren, maar iedereen, en soms betekent dat oud, bril en onderkin.

Nummer 13 dan maar, die heeft met zijn jampotglazen wel iets van Woody Allen.




..




Klaarkomen thuisontvangst sex